Hij hangt zwoegend tussen wolken en aarde. De aarde is grauw goen en blauw en grIjzig. De wolken zijn zwaar en donker en dreigend. De was op zijn armen is zwaar. De veren die er in zitten prikken en jeuken. Krabben kan niet. Hij maakt grootse bewegingen met zijn schouders en armen en duwt de lucht onder hem weg om erop te steunen. Zijn pezen staan heet en gezwollen. Zijn spieren zeuren en doen pijn. Verzuren. Nog wil hij hoger. Hij duwt zich doorheen de mist van de wolken. Het is er donker en kil en zo stil. Vocht slaat neer op zijn lijf en het vederdek. De veren worden zwaar. Zijn schouders lijken uit elkaar te zullen klappen. Zijn longen schuren en pompen jankend lucht naar binnen.
Boven de wolken, die nu wit zijn en wattig en teder, brandt de zon. Hij koestert de stralen en de pijn wordt lichter. Hij zweet.
Dan smelt de was, lossen de veren en kan hij geen lucht meer duwen en stort neer. Het duurt niet lang.
Onder hem een oceaan. Ik ben een vis, denkt hij. Geen vogel. Hij glimlacht en maakt zich scherp als een pijl. Het water voelt fris en bedwelmend.
De oceaan is oneindig.
Posts tonen met het label zon. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zon. Alle posts tonen
zondag 7 augustus 2011
woensdag 23 maart 2011
Rite van de zon
Vandaag zag ik mensen onbeschaamd op een willekeurig terras zitten in een willekeurige stad. Allemaal mensen, voor een keer onthecht en ver van werk en plicht en god en vaderland.
Ze gaven zich zonder onderscheid onbeschaamd over aan een eenvoudig ritueel. Ze leunden met het hoofd lichtjes achterover in hun rieten stoelen, de armen ontvankelijk open. Alle stoelen stonden onder eenzelfde hoek. gericht recht op de zon.
De mensen tankten zon. Met volle teugen. Mannen en vrouwen van alle leeftijden, rangen of standen, studenten, kinderen.
De rite van de zon.
Ik had de indruk dat ik de enige was die het tafereel gade sloeg en zag was er gaande was. Is dit de eenzaamheid van de schrijver? De seismograaf van de tijd, de mensen en hun zeden? Of is dit gewoon een gril van de natuur? Of is dit gewoon de gedachte van iemand die zich anders acht, maar het niet is. Is dit de waanzin van de overmoedige gek?
Ik draaide mijn stoel tegen de richting in. Ik was echt wel de enige nu die de anderen bekeek, zeer zeker. Ik nipte van mijn wijntje. Ik begon te tellen. Een na een. 83 mensen. Allemaal de ogen half gesloten, het hoofd lichtjes achterover en gericht naar de zon. Het was zo mooi.
Ik nam mijn gsm om het op foto vast te leggen, maar het lukte me niet. Dan maar met woorden.
Ze gaven zich zonder onderscheid onbeschaamd over aan een eenvoudig ritueel. Ze leunden met het hoofd lichtjes achterover in hun rieten stoelen, de armen ontvankelijk open. Alle stoelen stonden onder eenzelfde hoek. gericht recht op de zon.
De mensen tankten zon. Met volle teugen. Mannen en vrouwen van alle leeftijden, rangen of standen, studenten, kinderen.
De rite van de zon.
Ik had de indruk dat ik de enige was die het tafereel gade sloeg en zag was er gaande was. Is dit de eenzaamheid van de schrijver? De seismograaf van de tijd, de mensen en hun zeden? Of is dit gewoon een gril van de natuur? Of is dit gewoon de gedachte van iemand die zich anders acht, maar het niet is. Is dit de waanzin van de overmoedige gek?
Ik draaide mijn stoel tegen de richting in. Ik was echt wel de enige nu die de anderen bekeek, zeer zeker. Ik nipte van mijn wijntje. Ik begon te tellen. Een na een. 83 mensen. Allemaal de ogen half gesloten, het hoofd lichtjes achterover en gericht naar de zon. Het was zo mooi.
Ik nam mijn gsm om het op foto vast te leggen, maar het lukte me niet. Dan maar met woorden.
Abonneren op:
Posts (Atom)