Dichters rijm

Een avond in het Donker Kot dat helemaal wit geschilderd is en waar Dichter woont in zijn zinnen en verhalen. In de tuin buiten staan de bomen in het donker en ze luisteren naar wat Dichter schrijft. Droeve Dichter schrapt vandaag een deel van zijn naam en is voortaan dus gewoon Dichter omdat het leven nooit in cirkels komt maar wel rijmt. Net als zijn zinnen. En verhalen.

De bomen ruisen naar binnen en de woorden glijden naar buiten en Dichter proeft de kracht.

Verzonden vanaf mijn BlackBerry 10-smartphone.

Eenzaam

Een stad in een land. Een hotel in een stad. Een kamer in een hotel. Een bed. Een wastafel. Een douche. Een flatscreen.

Zakenman eet alleen. Alleen op de kamer. Met een hand. Met een groene thee bij de hand. Gekoeld. Kijkend op de schermen voor hem, lezend en mails beantwoordend en hij verzuipt in eenzaamheid die beenhard is en zonder genade.

Hij vraagt zich niets af. Hij is een rots. Een eiland. Waar kent hij dat van? Een rots voelt geen pijn. Een eiland huilt nooit. De avond kruipt om het hotel in een stad als een rusteloze panter om een gewond dier. Straks gaat Zakenman op bed liggen en sluit hij de ogen en wacht hij op de slaap die niet komt.

Verzonden vanaf mijn BlackBerry 10-smartphone.

Wederkerige onzinnen.

Boerken staat vooraan de zin en achteraan de zin staat ook Boerken. Dichter schrijft zichzelf tot leven en in de zinnen die hij zelf schrijft schept hij de ruimte om te kunnen zijn. Dichter zit in de woorden die een zin zijn onder de boom die geschreven staat in het gras dat hij geschreven heeft en hij heeft een schrift in de handen en schrijft daarin: Dichter zit in de woorden die een zin zijn onder de boom die hij geschreven heeft en hij heeft een schrift in de handen en schrijft daarin. Boerken komt naast hem staan omdat dat zo geschreven wordt en kijkt naar de woorden die Dichter geschreven heeft en ziet zichzelf in het woord Boerken.

Sent via BlackBerry offered by Proximus

Badwater

Dichter soest in een warm bad, sluit de ogen en lijkt nooit meer wakker te worden tot het bad is als ijswater en hij bibberend uit het zwart bevrijd wordt en diep adem haalt. Hij staat wankel op en wrijft zich droog en warm met een ruwe handdoek tot zijn huid titelt met bloed en rozig ziet. Hij poetst de tanden en leest de paar woorden die hij uit het hoofd kent en vraagt zich af wat ze echt betekenen. Soms weet je iets zeker, denkt hij, daarna lijkt het zeker en daarna lijkt het twijfelachtig en tenslotte twijfel je. Hoe raak ik weer naar twijfelachtig, onzeker en tenslotte zeker? denkt hij. 

Hij gaat de badkamer uit en kijkt even om.

Door meteen weer zeker te zijn, denkt hij en hij probeert de twijfel in het weglopende koude water te laten dat slurpend in een glazen draaikolk verdwijnt. 

Buiten is het al vroeg donker en het regent.

Sent via BlackBerry offered by Proximus

Lava

Meisje is als marmer. Bleek en kil. Over haar wangen rollen traag dunne tranen die naar zout smaken, weet Dichter die voor zich uit staart en in zichzelf zoekt hoe hij haar helpen kan.  Een wolk schuift voor de zon en de tuin hult zich in schaduw en de stilte blijft hangen in de kilte van het zwijgen. 
Woorden verdampen nog voor ze uitgesproken worden en de tijd aarzelt niet en hapt gulzig de dagen weg tot weken en maanden en de wonde bloedt en ettert. Verdampte woorden stollen en worden lavavelden van zwarte steen. 

Dichter snoeit lavendel. Lijkt op lavaveld. 

Sent via BlackBerry offered by Proximus

Dag aan Zee

Een dag.
Een dag in het leven.
Een dag aan zee.
Een dag waarop Droeve Dichter met Stil Meisje aan zee was en zij eerst 's avonds op het strand hadden gezeten terwijl van over zee een gitzwarte hemel vol regen en onweer aan land was gekomen en zij hadden zitten kijken, samen, dicht bij elkaar. Kijkend, hoe de hemel paarszwart was zoals braambessen en de zee eronder helder en bleek en blauwig groen als lavendelstruiken, en het leek alsof het licht uit het water kwam opgestegen.

Ze zaten samen met tussen hen in een fles witte wijn en ze zagen de regen als grijze en sluierende gordijnen onderaan de hemel slepend over het water.

Ze zegden geen woord en waren net voor de regen binnen.

De dag erna was de zee vlak en de lucht was volkomen stil. Stiller en liever kan de zee niet zijn. Er was geen zuchtje bries en het water was als een blad papier van dunne blauwige melk.

Ze wandelden uren met de duinen eerst rechts van hen en de vuurtorens die daar stonden schoven langs hen heen. Het strand was breed en bleek als verweerd hardhout en golfbrekers doorkliefden het zand vanaf de duinen tot diep in zee, omgeven door zwartgroene palen waar Dichter en Stil Meisje zich giechelend tussen moesten wrikken soms, zo kort stonden die bij elkaar. Zij schuurde haar buik en hij sloeg zijn arm even om haar schouders.

Tussen de palen en de golfbrekers die als gestrande stenen bultruggen de zee in kropen, stroomden krachtige beken zout water, die het zand diep open sneden.

Dichter liep blootsvoets. Hij was vertrokken met zijn oude wandelschoenen, maar had ze moeten achterlaten bij een golfbreker, want ze waren oud en versleten en verloren hun zolen. Meisje had gelachen. Ze had uren gebabbeld, helder en klaterend als verse regen die over het dak trippelt en hij had uren geluisterd.

Ze wandelden eerst heen -nergens heen-, met de duinen rechts, steeds lager en vlakker tot bij een verre landtong. De zon klom hoog en ze dronken thee en daarna keerden ze terug. Niemand zag hen. Ze waren twee koningskinderen. Twee godenkinderen. Dichter voelde dat ook hij vleugels had en was als Zij.




Sent via BlackBerry offered by Proximus

Zomers

De zomer glijdt niet voorbij. Telkens Dichter denkt dat hij de tristesse van de herfst hoort zuchten aan de andere zijde van de dag, blijkt dat niet te kloppen en komt met een nieuwe dag weer nieuwe warmte met zonneschijn en droogte. Boerken. Vloekt op het traag groeiende gras en de zanderige bodem die stoffig opwaait in de wind en Knorpot geeft de bloemen en kruiden water met de tuinslang en Dichter kijkt naar de horizon en verlangt naar Marokaanse thee in kleine glaasjes.
Sent via BlackBerry offered by Proximus