Vincent van Gogh

Dichter zit voor een wit blad papier met een pen in de hand en schrijft geen letter.
Hij leest de biografie van Het Rode Schildermenneke, die een getormenteertde gek was die in neuroses grossierde en niet in staat was tot normaal menselijk kontakt. Het boek is onleesbaar, maar hij kan het niet loslaten en blijft lezen en vergeet te schrijven.
Niemand schreef meer, denkt hij, dan die protestantse Rosse die zwervend van Parijs naar Brussel naar Londen naar de Borinage naar Nuenen etc etc etc, zichzelf kapot dacht en piekerde en schreef en dacht en piekerde. Een onaangepaste dorpsgek die perse schilder wilde worden en geliefd wilde zijn en daarvoor geen talent bezat. Dat klopt...
En toch, zegt Knorpot, die het boek al gelezen heeft, behoren sommige schilderijen van Vincent Van Gogh tot de mooiste die ik ooit mocht aanschouwen. Wat denk je?
Hij was een trieste man, zegt Meisje, en met zijn Tristesse kan je geen medelijden hebben. Ze zegt het hard. Vanuit haar hart.

Kafka en 1999 en BASE

Knorpot komt erbij zitten en vertelt zijn verhaal dat niemand geloven wil. Dat hij op vraag van zijn telefoonwinkel het nummer 1999 moest bellen om inlichtingen in te winnen en hij dat doet en dan terecht komt in de pure Kafka van voorgeprgrammeerde vragen en keuzemogelijkheden en dat hij dan braaf en geduldig de keuzes intoetst, een na een en dat dan, als ongelooflijke apotheose, hij op het einde van al die keuzes geen live stem krijgt, maar wel de geprogrameerde die zegt dat hij gevraagd wordt het nummer 1999 te bellen voor meer info.

De anderen kijken hem aan alsof hij een broodje-aap verhaal vertelt en dus legt hij prompt zijn Blackberry op de tafel, zet die op speaker en terwijl de anderen meeluisteren doorloopt hij breed glimlachend het menu. Vanaf het bellen van 1999 tot en met die stem die hem na zeker 3 minuten keuzes intoetsen, vraagt om 1999 te bellen.

Ze gieren van het lachen en Meisje zegt dat ze het in haar broek gaat doen pissen en Boerken lacht als een boer, en Zakenman lacht als een zakenman en Dichter lacht als een dichter, maar ze lachen. En het verhaal heeft geen moraal.

Wassen in de regen.

Ineens is die eerste frisse bries er. Vanuit het Zuiden. Eerst bijna onmerkbaar, verfrissend, heel even. dan een tweede keer en een derde. Duidelijker. Frisser. Heel even slaat de hemel dicht met de dikke witte sluier van duizenden liter water, waar de zon zich weer doorheen brandt en je denkt: het waait wel over. En dan ineens, uren later, regent het. Eerst aarzelend, daarna hevig.
De bodem slorpt het verse water gulzig op. Op sommige plaatsen is de grond zo betonhard van droogte en de paardenhoeven, dat er meteen plassen staan. De modder komt straks. misschien.
Boerken zit in bloot bovenlijf buiten en laat de regen zijn bestofte lijf schoonspelen. Straks pakt hij zeep en wast hij zich in de regen in het hoge gras van de weides, waar de schaduw is van de dichte bomen.

Boerenpsalm

Provence @ home

Dichter loopt door het gras op blote voeten. Het gras is koud en nat. De zon is een uur geleden in het Westen achter de horizon verwenen en in het Zuidwesten staat nog dicht tegen de horizon de maan in een lichtblauwe hemel die nog verlicht wordt door de gindse zon. De maan staat in haar eerste kwartier en groeit elke dag.

Dichter wacht op de sterren. Een glas bourbon in de hand. Een zwaar glas.

In de stallen hoort hij het zoeven van de oven van Smid en het slaan van de hamer en hij hoort het sissen van de gloeiende ijzers tegen de hoeven.

De hemel verkleurt van lichtblauw naat paars en dan naar blauwzwart om zwart te worden.

Het is windstil en tientallen krekels vullen de avond met een gevoel dat aan de Provence doet denken. Uit de stallen gloeit het licht.

Buienradar.be

Boerken ergert zich omdat mensen uit de stad denken dat weer zich verplaatst. Dat het eerst daar was en met de wind of zo van daar naar elders 'reist', als een soort onveranderlijk deken dat over de aarde glijdt. Boerken gromt en grolt en vraagt zich af of mensen zich wel eens realiseren dat weer ook ontstaat. De anderen luisteren en weten dat Boerken gelijk heeft. Zakenman zet zijn buienradar.be op zijn smartphone uit. Dichter heeft niets gehoord.

Droge plassen

Het is een stille zondagochtend in juli en de wereld slaapt nog. Het is zonnig en er is geen wolk aan de hemel. De plassen die groen zien en stinken, drogen langzaam op en de modder op de vette weides zal weldra hard worden als steen.